Platform reageert bij Reclame Code Commissie op klachten

By
In nieuws

Platform Zorg voor Leven heeft vandaag bij de Reclame Code Commissie gereageerd op klachten die waren ingediend tegen de verspreide flyer. Het werd een boeiende zitting… Het platform ziet de uitspraak van de commissie met vertrouwen tegemoet.

Voorafgaand aan de zitting heeft het Platform Zorg voor Leven een uitgebreid schriftelijk verweer geschreven. In het verweer concluderen wij dat de verspreide boodschap op geen enkele manier in strijd is met de reclamecode. Ook is aangegeven dat het platform er – in tegenstelling tot wat we nogal eens bij anderen in dit debat signaleren – aan hecht om heel zorgvuldig te zijn in haar woordkeuze. We veroordelen uitdrukkelijk niemand, dus ook niet de vrouwen die een abortus overwegen of hebben ondergaan. Sterker, we willen hen juist helpen, naast hen staan en hen steunen!

Zitting bij de Reclame Code Commissie

Tijdens de zitting bij de Reclame Code Commissie op 21 november 2019 heeft het Platform een aantal procedurele vragen aan de orde gesteld. Daarnaast kwam een ervaringsdeskundige als getuige aan het woord.

Klachten zijn niet gemotiveerd

In de eerste plaats heeft het platform de commissie gevraagd waarom de klachten überhaupt in behandeling zijn genomen. Klachten die niet zijn gemotiveerd, moeten volgens het reglement van de commissie (artikel 7, eerste lid) namelijk als niet-ontvankelijk worden geregistreerd. Klagers hebben hun stellingen en uitspraken echter op geen enkele manier onderbouwd. Daarom hebben we de commissie tijdens de zitting gevraagd naar de reden van het alsnog behandelen van de klachten.

Ondanks verbod toch een anonieme klager

In de tweede plaats heeft het platform haar verbazing uitgesproken over het feit dat de commissie een anonieme klacht in behandeling heeft genomen. Bij de ingediende klacht van ‘dhr. B. Burger’ uit Enschede betwijfelen we namelijk sterk of dat wel zijn echte naam is. Het opgegeven e-mailadres begint namelijk met ‘bezorgdeburger’, oftewel B. B. Omdat anoniem klagen volgens het reglement van de commissie niet mag (artikel 7, eerste lid), had de voorzitter deze klacht volgens het platform niet-ontvankelijk moeten verklaren of in ieder geval de identiteit van klager moeten verifiëren.

Naar aanleiding van deze vraag om niet-ontvankelijkheid heeft de commissie klager alsnog om opheldering gevraagd over zijn identiteit. Tot uiterlijk maandag 25 november 15.00 uur heeft klager de kans te bewijzen dat hij echt Bezorgde Burger heet. Daarna besluit de commissie of de behandeling van de klacht zal worden voortgezet of dat zij ‘klager niet ontvankelijk’ zal ‘verklaren in zijn klacht’.

Waarom spoedeisend?

Tenslotte heeft het platform de voorzitter van de commissie om opheldering gevraagd over het spoedeisende karakter van de behandeling van de klachten. In artikel 8, eerste lid van het reglement staat dat de voorzitter mag ‘bepalen dat een klacht binnen 14 dagen door de Commissie op een zitting behandeld wordt indien de klacht naar zijn mening een spoedeisend karakter heeft.’

Naar de mening van het platform was er geen enkele reden waarom de zaak voor spoedbehandeling in aanmerking zou moeten komen. De flyer was immers al verspreid voordat de klachten werden ingediend en er stond geen nieuwe ronde van verspreiding ingepland. Bovendien had geen van de klagers om spoedbehandeling gevraagd. Sterker nog, e-mails van beide klagers zijn aangemerkt met de classificatie ‘lage prioriteit’.

Tot onze verbazing kon de voorzitter tijdens de zitting geen antwoord geven op de vraag waarom de zaak als spoedeisend was aangemerkt. Hij heeft genoteerd dat het platform daar alsnog een toelichting op wil hebben. We nemen aan dat dit in de uitspraak wordt meegenomen.

Getuigenverklaring

Om te onderbouwen dat vrouwen dwang kunnen ervaren in het laten weghalen van hun ongeboren kind, heeft het platform de 41-jarige Deborah Smit als getuige meegenomen naar de zitting. Zij wilde haar ongeboren kind in 2016 laten weghalen, vooral wegens financiële problemen.

Even leek het erop dat zij niet mocht getuigen omdat de voorzitter zich afvroeg of een concreet individueel persoonlijk verhaal relevant zou zijn voor wat de commissie moest beoordelen. In reactie daarop heeft het platform aangegeven dat dit wel degelijk relevant was, omdat de ervaring van deze vrouw een illustratie van vele verhalen is en het de aangehaalde onderzoeken uit het verweer een gezicht geeft. Bovendien biedt het reglement van de commissie ruimte voor het oproepen van getuigen. Het leidde tot een schorsing van de zitting, waarna Smit toch toestemming kreeg ‘om het verweer te illustreren’.

Smits vertelde dat ze – nadat ze een echo had gezien van haar kindje in de abortuskliniek – was gaan twijfelen of ze wel een abortus wilde. ‘Het scherm stond schuin, maar door wat voorover te buigen kon ik het scherm zien. En toen zag ik het. Het was echt; er was leven in mijn buik. Ik raakte in de war en begon vragen te stellen. De verpleegkundige ging echter niet op mijn twijfel in, maar herhaalde dat ik niet te lang moest wachten omdat de abortuspil tot een bepaalde periode kon. Ze vertelde dat curettage ingrijpender is, dus was haar advies om direct te starten met de behandeling. Dat ik aangaf te twijfelen en dat ik me onzeker voelde, pikte ze niet op. Ze bleef refereren aan mijn reden die ik vóór de echo aangaf.’

Andere oplossingen voor haar financiële problemen zijn volgens Deborah niet aan de orde geweest tijdens het gesprek. ‘Later hoorde ik dat dit volgens de wet verplicht is. Door mij niet te informeren over andere oplossingen dan abortus, werd mij de keuze ontnomen om voor het kindje te kunnen kiezen.’

Deborah vervolgde: ‘Wat ik graag had gewild is dat zij ook die schakeling zou maken. Want ik was er na het zien van de echo opeens niet meer zo zeker van dat ik abortus wilde. Dat deed ze niet. Op dat moment voelde ik mij er alleen in staan. Met alle moed die ik had, omdat mijn twijfel groter was, besloot ik om nog eens na te denken. En niet op dat moment de abortusbehandeling te starten.’

Eenmaal thuis ging Deborah radeloos op zoek naar hulp, zo vertelde ze. ‘Op het internet vond ik een site van Er is Hulp. Zij hebben mij gedurende de zwangerschap en daarna ondersteund. Ik kreeg een buddy als begeleider en ik mocht gebruik maken van het sponsorplan. Daardoor kon ik voor mijn kindje kiezen en was dat ook mogelijk!’

‘Als ik terug denk over het feit dat ik overwoog mijn zwangerschap te beëindigen en naar mijn dochter, Eden, kijk, dan voel ik mij schuldig. Schuldig, omdat ik haar het leven bijna niet had gegund.’

Uitspraak

De uitspraak is ‘binnen één à twee weken’, aldus de commissie.

Recente berichten